De slepende weg naar koopzondagen voor de meubelbranche

Het ministerie zegt ja het kan, toch zegt de wethouder nee ondanks zijn toezeggingen aan de ondernemers.


De Liberale partij Maastricht is al jaren bezig om bij het College de openingstelling van de zondag te bewerkstelligen voor de meubelbranche omdat juist die branche het moet hebben van de zondag. De moordende concurrentie met België en Roermond nekt hun. De omzet van een zondag komt overeen met twee door-de-weekse omzetten.

Vaak hoor je de burger klagen dat hij tegen een muur aanloopt als hij iets van een wethouder gedaan wil krijgen, ook voor de Gemeenteraad is dat ook geen uitzondering.

In juli 2007 bepleitte de LPM bij wethouder Jacobs de zondagsopenstelling voor de meubelbranche. U gelooft het niet maar na 5 minuten stonden we al weer buiten op de gang uitgeleid door een wethouder die ons verzekerde: “die zondagsopenstelling wordt sneller gerealiseerd dan je denkt, want Mosae Gusto en Selexys hebben mij hier ook al over benaderd”.
Sinds die tijd heeft de wethouders niets meer gedaan.
Wèl is via een ingewikkelde constructie M.G. en S al op haar wenken bediend, daarom waren wij ook zo verbaasd dat de wethouder destijds de meubelbranche passeerde en wij genoodzaakt waren een amendement in te dienen. En later nog een motie.
Dit heeft ons al twee keer een toezegging van de wethouder opgeleverd die maar niet wordt uitgevoerd. “als het wettelijk mogelijk is zal ik de meubelbranche tegemoet treden” “dat als de wettelijke mogelijkheid er is ik desnoods de grenzen van de wet zal opzoeken om deze branche tegemoet te komen”.

Uiteraard waren de ondernemers in de Raadzaal aanwezig toen deze beloften door de wethouder werden gedaan en zij verkeerden dan ook terecht in een jubelstemming omdat ze de toekomst weer enigszins zagen zitten. Des te gênanter vinden wij het nu dat de wethouder  zijn belofte niet nakomt maar met wéér met een ander argument aankomt draven. Kat en muis spel dus. Heel vermoeiend en tijdrovend hoor.

De grenzen van de wet hoeven helemaal niet opgezocht te worden want de wet biedt ruim de mogelijkheid. Het Ministerie van economische zaken geeft aan dat er drie wettelijke mogelijkheden bestaan (ook na de wetswijziging van de winkeltijdenwet) om de openingsstelling te realiseren. Verbaasd is men dat Maastricht het nóg niet heeft geregeld voor de meubelbranche. Zelfs de Minister informeert er af en toe naar. Het College kan de meubelzaken een individuele ontheffing verlenen, de Gemeenteraad kan zelfstandig een bepaalde branche (via de “kan-bepaling”) aanwijzen voor ontheffing (geen toestemming voor nodig van het ministerie zoals de wethouder beweert) bovendien kan een zaak die aan de toegangsweg naar de grens ligt, zo wie zo altijd op zondag open (dat geldt voor één meubelzaak). Jarenlang heeft de verantwoordelijk ambtenaar ons voorgehouden dat alleen een branche uitgezonderd kan worden als zij bij de wettelijke opsomming achter de “kan-bepaling” staat opgenoemd, echter het Ministerie zegt dat dit een onjuiste interpretatie van de wet is omdat het geen limitatieve opsomming betreft. Dat betekent dus , heel triest, dat het al die tijd wettelijk mogelijk was de meubelzaken te helpen/redden en dat is nagelaten op grond van een onjuiste wetsinterpretatie en ondertussen al enkele zaken het loodje hebben gelegd.
Onze partij blijft zich echter verantwoordelijk voelen voor de nog bestaande zaken en het personeel dat daar werkt om het alsnog te regelen.  


Voor de LPM geldt een man een man een woord een woord.
In september dienen we daarom weer een motie in om de wethouder zijn belofte in daden om te laten zetten. We kunnen dan meteen zien of de uitdrukking “een wethouder een wethouder, een woord een woord” ook in de dictionaire van het College voorkomt.

Liberale Partij Maastricht
Kitty Nuyts